نگاه من به این روز، اینگونه نیست که بخواهم گذشتگان را محاکمه یا بازخواست نمایم، بلکه
استنباط جدیدی است که خواسته اکثریت مردم است.
ایران همیشه جزو کشورهای بوده که ابرقدرتهای جهان نگاهی ویژه ای به آن داشته اند.
کشورهایی مانند شوروی (روسیه)، انگلیس و آمریکا.
روسیه از گذشته تاکنون نگاهش بسیار پلید و ننگین بوده و همیشه چشم به خاک ایران داشته
است. انگلیس نیز سود زیادی از نفت و گاز ایران به جیب زده بود. اما در این میان کشوری که
تازه به جرگه ابرقدرتها پیوسته بود آمریکا بود. که توانست نفوذ زیادی در جامعه ایران نماید.
طبق تاریخ بخش اعظم روحانیت به انگلیس تمایل داشتند. از این رو اهداف آمریکا در ایران
به سختی به نتیجه میرسید. با نگاهی به گذشته در می یابیم، به غیر از کودتای 28 مرداد
آمریکاییها نقش پلیدی در ایران بجا نگذاشته اند. که بعدها مقامات عالی رتبه آنان بخاطر این
کودتا از ایران عذرخواهی نمودند. بعضی از روشنفکران معتقدند که پیروزی انقلاب اسلامی تا
حدودی مدیون آمریکایی هاست، نظریه ای که گروهای ملی گرا با آن مخالفند.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، آمریکا جزو اولین کشورهایی بود که حکومت بوجود آمده از
انقلاب اسلامی را به رسمیت شمرد. در اوایل انقلاب، تهمتهایی علیه آنان آغاز شد که سر منشا
آن در دانشگاه بود. دانشجویان جوانی که از نیروهای چپگرا خط امام بودند که بسیار هم ناپخته
اما شور انقلابی آنان را تا حدودی کور کرده بود. در طول تاریخ پناه بردن نیروهای مشروطه
خواه به سفارتهای دیگر کشورها را داشته ایم ولی تعرض و تجاوز به آن را نداشته ایم. لازم
به ذکر است حکومت اسلامی از بدو پیروزی تاکنون، آبستن حوادثی بسیار غیرمترقبه و
غیرعادی بوده که در هیچ کجای دنیا مشاهده نشده است. یکی از آنان تجاوز به سفارت آمریکا
بوده است. همانطور که میدانید سفارت هر کشوری جزیی از خاک آن کشور می باشد و هرگونه
تعرضی به سفارت آنان، تجاوز به خاک آن کشور محسوب می شود، نکته ای که دانشجویان
عزیز در آن لحظه از آن غافل بودند. سوالی تکراری که همیشه از سوی نسل بعد از آنان
میشود، به چه جرمی؟ 444 روز اتباع آمریکایی را در بند نگه داشتید؟
آمریکا میتوانست حمله نظامی علیه ایران انجام دهد اما به نوعی با پنبه سر ایران را برید.
بسیاری از افرادی که در آن قضیه دست داشتند، چه کسانیکه که جزو اصلاح طلبان هستند و چه
اشخاصی که جزو اصول گرایان هستند اعتقاد دارند که حادثه 13 آبان اشتباهی بود که از روی
نادانی سر زد و تاوان سنگینی در ازای آن دادیم. جنگ 8 ساله برای کشوری که در بدو تولد
بود غیرقابل تحمل و خسارات عظیمی در پی داشت. تحریمهای پی در پی و گسترده از سوی
جامعه جهانی، ایران را بسیار تضعیف نموده بود. اخلافات نیروهای داخلی، چند دستگی بین
نیروهای بوجود آوردنده انقلاب، همه و همه مرتبط با 13 آبانی بود که همین نیروها بوجود
آورده آن بودند. بعد از گذشت سالها اشخاصی چون آقای عبدی از کرده خود پشیمان بودند و از
ملت آمریکا عذرخواهی نمودند.
اما بعضی ها که در آن روزها نوجوان یا کودکی بیش نبودند، با چنان قدرتی از این حادثه نام
میبردند و بسیار نیز به آن افتخار میکنند.
استنباط شخصی من این است، هرگز نباید برای تاریخ تصمیم بگیریم. یعنی بگوییم اگر رضاخان
طرف آلمان را نمیگرفت نابود نمی شد، اگر محمدرضا شاه زودتر اصلاحات را شروع میکرد
هرگز انقلاب نمی شد، اگر آقای خمینی به همه گروهها اجازه فعالیت میداد، اگر 13 آبان نبود
ایران متحمل خسارات سنگینی نمی شد و بسیاری اگرهای دیگر، که اگر این کار را میکردند
بهتر بود. دیگر جایز نیست برای آن روزها اکنون تصمیم بگیریم. یادآوری تاریخ بد نیست، اما
نسخه پیچیدن برای آن زمان نادرست است. درعوض می توانیم راههای اشتباه گذشتگان را
نرویم و به دنیا نشان دهیم نسل امروز ایران، با هیچ ملتی دشمنی و خصومت ندارد و اگر همه
ساله در 13 آبان کلمه مرگ را می گفتیم و پرچم کشورهای دیگر را به آتش میکشیدیم. از این
به بعد 13 آبان هر ساله روز صلح و آشتی ملتها خواهد شد و در آن روز به هیچ ملتی توهین
نخواهد شد و آنرا با شکوه تر همیشه برگزار کنیم. تا دنیا پی ببرد مردم ایران، انسانهایی
آزادیخواه و صلح جو هستند.